Tańce regionalne na terenie polski

15, Gru, 2010

taniec.jpg „Co kraj to obyczaj” i według tejże ludowej myśli tańce ludowe także się rodziły. Każdy region, każdy nawet najmniejszy zakątek charakteryzuje się swoimi tradycjami, obyczajami i zamiłowaniem do tylko sobie specyficznych rytmów.

Inaczej tańczą górale, niż warszawscy panowie, a jak się te tańce rozhulały po Polsce postaram się nieco przybliżyć. Tą podróż po polskich tańcach zaczniemy w ogromną przyjemnością od oberka – umiłowany na Mazowszu i Radomszczyźnie, żywy taniec wykonywany w takt rytmicznej muzyki. „Tańcząc” po Polsce nie opuścimy kujawiaka - jak sama nazwa wskazuje wywodzi się z Kujaw, jest tańcem zdecydowanie spokojnym, tańczony w metrum ¾. Jadąc do Krakowa nie ma takiej możliwości by nie zatańczyć krakowiaka, –czyli jednego z polskich tańców zaliczanych do narodowych. Swą podróż z tańcami regionalnymi kończymy na Podhalu, a skoro Podhale to radosny, energiczny zbójnicki tańczony w metrum 2/4.

Historia tańca poloneza

15, Gru, 2010

taniec1.jpg Druga połowa XVI i początek XVII wieku to czas, kiedy narodził się polonez – taniec ludowy, wpierw zarezerwowany dla społeczności wiejskiej, jednakże z czasem przeniesiony na same dwory magnackie.

Polonez – nazywany tańcem chmielowym, starodawnym, staroświeckim, okrągłym, wielkim czy pieszym, według pewnych opinii nazwa „polonez” pojawiła się dopiero w latach trzydziestych XVIII wieku. Jest jednym z tańców dworskich wchodzących w zacne grono reprezentacyjnych tańców narodowych, niezwykle dostojny, poważny mających w sobie powagę chwili. To zdecydowanie taniec chodzony (metrum 3/4, tempo powolne, umiarkowane), powolny i nader uroczysty. Dawniej początkował chwile znamienne, tańcem tym szlachta polska rozpoczynała przed monarchą wielkie bale oraz uroczystości. Polonez jako część ceremoniału zachował swą niepodważalną moc do dziś jest, bowiem najbardziej znamiennym tańcem inaugurującym bale studniówkowe czy inne wyjątkowe w swej oprawie i charakterze uroczystości balowe.

Różnice między kujawiakiem a oberkiem

15, Gru, 2010

Nie wiesz, czym różni się kujawiak od oberka, jedne i drugi tanieć brzmi Ci swojsko, narodowo, tradycyjnie, jednakże wskazać Ci różnice po miedzy nimi miałbyś problem wielki? Jeśli tak to w bardzo przychylny sposób tematykę postaramy się rozjaśnić.

A wiec kujawiak, taniec dostojny, spokojny tańczony w metrum na ¾, natomiast oberek już skocznością i żywiołowością nas ujmuje. Oberek to zabawa, okazywanie radości oraz spontaniczności, kujawiak charakteryzuje się liryczną nutą, lekko zalotną. Kujawiak to rytmiczność oraz powtarzalność (chodzie w rytmie ćwierćnut na delikatnie ugiętych nogach), za to oberek rytm nieparzysty, skoczny. Dwa tańce ludowe, dwa jakże od siebie różniące, jedne, co mają wspólne to tradycja, zamiłowanie do obrzędów lokalnych, a przede wszystkim odzwierciedlający umiłowanie do polskości.

Czym są tańce ludowe?

15, Gru, 2010

Zamiłowanie do tradycji, regionalnych obyczajów. Taniec wsi i miasteczek, z pokolenia na pokolenie kultywowany, wytańczony wszędzie tam gdzie tylko kapela przygrywa.

Tańce ludowe to przede wszystkim zamiłowanie do tego, co rodzime, do korzeni. To niebywała miłość, którą przekazują sobie narody, rodziny, małe enklawy, a wszystko po to by pamięć o nich była zapamiętana i rozpowszechniana. Zawierały w sobie wszystko to, czym charakteryzował się dany region. Do trzech najbardziej znanych polskich tańców należy niewątpliwie mazurek - taniec wywodzący się z mazura, oberka i kujawiaka, chodzony (prowadzony w trakcie obrzędów weselnych przez statecznych mężczyzn), za nim podąża polonez – bez wątpienia należący do reprezentacyjnych tańców narodowych, pierwotnie tańczony wśród ludu, dopiero w późniejszym okresie przeniesiony na dwory. A na końcu ten taneczny korowód zakańcza oberek – skoczy, żywy, radosny, tak jak polska wieś i miasteczka, jak tradycja, którą pielęgnujemy po dziś dzień.

Witaj na mojej stronie o tańcach ludowych!

25, Lis, 2010

Niebawem znajdziesz tu ciekawe artykuły. Zapraszam!